آدمکش

آنتونی شفر در ایران و جهان بیشتر با نمایشنامه و فیلمنامه درخشان بازرس شناخته شده است که به‌خاطر نگارش آن هم جایزه تونی را از آن خود کرده و هم جایزه ادگار آلن پورا. او در نمایشنامه آدمکش به تکنیک‌های خودش در طراحی  پیرنگ و رودست زدن‌های پیش‌بینی ناپذیر رجوع می‌کند. اما این تنها جذابیت این نمایشنامه او نیست. او سی دقیقه  آغازین نمایشنامه‌اش را در سکوت مطلق و فقط با کنش‌های عینی و تصویری پیش می‌برد که می‌تواند برای هر کارگردان و بازیگری چالش‌برانگیز باشد. چالش اجرای سی دقیقه سکوت و سپس شروع گفتگوهای نمایشنامه برای خیلی‌ها وسوسه‌برانگیز است. شفر خشونت افراطی و تندوتیز نمایشنامه‌اش را با لحظاتی از طنز تلطیف می‌کند تا نمایشنامه در عین جذابیت و سرگرم‌کنندگی در مسئله‌ای که مطرح می‌کند نیز عمیق شود و مخاطب را به فکر کردن وادارد. خلاصه اینکه این نمایشنامه در عین داشتن جذابیت‌های یک نمایش خوش‌ساخت، بدعت‌گذارانه نیز عمل کرده و  در پرداخت به مضمون نیز عمیق عمل می‌کند. به لحاظ چالش‌های اجرایی نیز درخور توجه است و حاصل کار نمایشنامه‌ای است که چه خواندنش و چه دیدنش در اجرا می‌تواند لذت‌بخش باشد.