چرا من یک وقتی

چرا من یک وقتی در سال 2001 میلادی برای رابیسون جایزۀ کتاب لس‌آنجلس تایمز را به ارمغان آورد. این رمان از 536 بند کوتاه تشکیل شده است که همین نیز در نوع خود ساختاری نوگرایانه به شمار می‌رود. بندهایی که هرکدام با حفظ استقلال خود حتی به‌عنوان یک قطعۀ ادبی مجزا، در پیوند با یکدیگر، بخشی از یک زندگی کامل را به‌شکل دلچسبی روایت می‌کنند. این بندها محصول یادداشت‌های کوتاه روزانه‌ای هستند که رابیسون در طی دورانی که سد نویسندگی شدید خود را از سر می‌گذارند، روی هزاران برگهٔ کوچک برداشته بود.
با مقایسۀ این رمان با آثار مینی‌مالیست‌های دیگر، و حتی آثار قبلی همین نویسنده (که جوهر مینی‌مالیسم سنتی را بیشتر و به‌نحو بی‌نقصی با خود حمل می‌کند)، می‌توان به صحت این مطلب پی برد. عناصر و ویژگی‌هایی که برای آثار مینی‌مال برشمرده شده‌اند، طوری رندانه در این رمان بازیچه قرار گرفته‌اند که نه وجودشان بر متن ثابت می‌شود و نه درعین‌حال متن را از جرگۀ آثار مینی‌مال خارج می‌سازند. لذا این رمان را می‌توان مرتبه‌ای بعدی از مینی‌مالیسم ادبی به حساب آورد؛ مرتبه‌ای که نویسنده پس از تجربه و پذیرش رنج یک دورۀ طولانی سد نویسندگی بعد از انتشار آثار مقدّمش به آن دست یافته و در آن ضمن حفظ اصالت قلم خود، به نوآوری شگرفی در سبک و ساختار رسیده است.