آنتونیو بوئرو بایخو (۱۹۱۶–۲۰۰۰) نمایشنامه‌نویس برجسته‌ی اسپانیا و از مهم‌ترین چهره‌های تئاتر قرن بیستم بود. او همراه با لورکا و بایه اینکلان، تحول بزرگی در ادبیات نمایشی اسپانیا ایجاد کرد. نخستین اثر مهمش، «تاریخ یک پلکان» (۱۹۴۹)، آغاز پنجاه سال فعالیت بی‌وقفه‌ی او در تئاتر بود که تا آخرین نمایشنامه‌اش در ۱۹۹۹ ادامه یافت.

زندگی شخصی و هنری او به‌شدت تحت تأثیر جنگ داخلی اسپانیا و سال‌های زندان پس از آن قرار داشت. در زندان به نوشتن و طراحی پرتره پرداخت و پس از آزادی، مسیرش را به‌طور کامل به نمایشنامه‌نویسی معطوف کرد. او بیش از سی نمایشنامه و صدها مقاله نوشت و چندین بازنویسی از آثار دیگران انجام داد.

بوئرو بایخو در آثارش با بهره‌گیری از رئالیسم نمادین و زبان استعاری، سرکوب سیاسی و امید به آزادی را مطرح كند. با وجود فشار سانسور دوران فرانکو، او توانست با زبانی غیرمستقیم پیام‌های انتقادی خود را منتقل کند.

از مهم‌ترین دستاوردهایش، دریافت جایزه سروانتس (۱۹۸۶) به‌عنوان نخستین نمایشنامه‌نویس اسپانیایی است. او همچنین در سال ۱۹۷۱ به عضویت فرهنگستان سلطنتی زبان اسپانیا درآمد. دیدگاهش درباره‌ی تئاتر بر محور تراژدی و کاتارسیس قرار داشت.

امروزه بوئرو بایخو همچنان به‌عنوان نمادی از تئاتر اندیشه، تراژدی و امید انسانی زنده است.