فیلیپ ویلن (متولد ۱۹۶۹، فرانسه)، نویسنده، پژوهشگر ادبی و مدرس، در محیطی فرهنگی رشد یافت که ادبیات، فلسفه و روان‌شناسی بخش مهمی از تربیت او بود. تحصیلاتش را در رشتۀ ادبیات مدرن در دانشگاه سوربن ادامه داد و تز دکترای خود را دربارۀ مفهوم خودزندگینامه در رمان معاصر فرانسه نوشت.

اولین رمان او «LEtreninte» (۱۹۹۷) منتشر شد و از همان ابتدا سبک ویژۀ ویلن را نشان داد: توجه به روان انسان، تحلیل درونی شخصیت‌ها و واکاوی روابط انسانی و احساسات متناقض. آثار او معمولاً روایت‌هایی اول‌شخص دارند که به صورت اعتراف‌گونه نوشته شده و کمتر به کنش‌های بیرونی می‌پردازند. سبک او ساده و بی‌پیرایه است، اما با تحلیل روان‌شناختی دقیق و مینیمالیسم تحلیلی همراه است.

از دغدغه‌های فکری ویلن می‌توان به عشق، وفاداری، خیانت، وسواس، گناه و مرز میان واقعیت و داستان اشاره کرد. او علاوه بر نویسندگی، پژوهشگر نظریه ادبیات و خودزندگینامه است و کتاب تحلیلی او با عنوان «خودزندگینامه داستانی در نظریه» مرز میان اتوبیوگرافی، رمان و خودافشاگری را بررسی می‌کند. ویلن همچنین به عنوان منتقد و مدرس در دانشگاه‌ها و کنفرانس‌های بین‌المللی فعالیت دارد.

فیلیپ ویلن نویسنده‌ای است که بیش از روایت داستان، درون روان انسان معاصر را بررسی می‌کند و یادآور آن است که ادبیات می‌تواند مکانی برای تأمل، کشف ترس‌ها، وسوسه‌ها و زخم‌های درونی انسان باشد.